1η Φεβρουαρίου 1998: Just another day at the office

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

1 Φεβρουαρίου 1998: Just another day at the office

Αν η φράση “blast from the past” είχε πρόσωπο, τότε θα έβρισκε αντικείμενο συζήτησης με τους καλαθοσφαιριστές της ομάδα, που ξεκίνησε να φτιάχνει ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου το καλοκαίρι του 1997.

Με την ομάδα ποδοσφαίρου στη Β’ εθνική, ο Αρης έπαιζε την πρόκριση στο Final Four του Κυπέλλου με το Παλαιό Φάληρο και για κάποιον λόγο ήμουν μεταξύ των λίγων, οι οποίοι βρέθηκαν στο Παλαί, για να δουν από κοντά τον πιο αδιάφορο περίπατο στην καλαθοσφαιρική ιστορία του τόπου. Ποιο Παλαιό Φάληρο;

Η νίκη ήρθε εύκολα, ξεκούραστα και μπροστά μας ανοιγόταν σεζόν γεμάτη υψηλούς στόχους, αλλά με ταβάνι.

Γιατί το ταβάνι του Αλεξανδρείου, ασχέτως αν στην οροφή δεν είχαν τοποθετηθεί η φανέλα του Νίκου Γκάλη και τα λάβαρα, δεν το έφτασε κανείς και καμία, εκτός από μία ομάδα.

Η χρονιά δεν κύλησε ιδανικά. Μάλλον το κοντράστ ήταν τέτοιο, που δύσκολα αποτυπώνεται με την καταγραφή συναισθημάτων. Το γκρι πλάνο έσπασε -επιτέλους- από την προσμονή του Final 4  στο Παλαί Ντε Σπορ με τη συμμετοχή Αρη, Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, και Ολυμπιακού. Σύσσωμο το (Μ)ΠΟΚ στη Θεσσαλονίκη, για να πέσει στα πόδια του Αυτοκράτορα. Ετσι, ακριβώς το σκεφτόμουν πριν από 22 χρόνια.

Ολο τους προηγούμενους μήνες ακούγαμε μόνο για οικονομικά προβλήματα, για απειλές αποχωρήσεων παικτών και, τελικά, αποχωρήσεις παικτών. Οι Χοσέ Ορτίθ και Τιτ Σοκ για παράδειγμα δεν περίμεναν λίγο, για να ζήσουν κάτι… πολύ και να φύγουν μετά, όπως έπραξε ο Μάριο Μπόνι.

1 Φεβρουαρίου 1998: Just another day at the office

Το τέλος Ιανουαρίου του 1998 βρίσκει τον Αρη, όχι του “κόουτς Κ”, αλλά του υπηρεσιακού Χρήστου Μαγκώτσιου να προκρίνεται στον τελικό με νίκη επί του Παναθηναϊκού και μια μέρα μετά να κερδίζει την ΑΕΚ. Τόσα απλά και τόσο στεγνά, ανήμερα της γιορτής του Τρύφωνα, την οποία δεν ξεχνώ από τότε.

Το “Κύπελλο των απλήρωτων” έμεινε να συνοδεύει εκείνη την ομάδα, λες και ο Αρης ήταν ποτέ η ομάδα κάποιου εκατομμυριούχου που τα σκορπούσε από χόμπι ή βίτσιο. Εκείνο το Κύπελλο ήρθε με τρύπιες τσέπες, αλλά με παίκτες-είδωλα και με το παρελθόν να βάζει κάτι καλάθια και φάουλ, όπως του Χάρτμουντ Ορτμαν μπροστά στον Ντίνο Ράτζα.

Ενα τρόπαιο, σαν μία ακόμη μέρα στη δουλειά.

1 Φεβρουαρίου 1998: Just another day at the office

Την επομένη, 2η Φεβρουαρίου, δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά για κάποιον λόγο δεν είχα μάθημα και κίνησα για Παλαί, μόνο και μόνο, για να σνιφάρω λίγη αύρα.

Ούτε ήξερα αν είχε προπόνηση ο Αρης, αλλά έλα που είχε…

Περίμενα, με ένα-δυο φίλους, στην είσοδο, μόνο και μόνο να δώσω χέρια.

Αν το just another day at the office είχε και δεύτερο πρόσωπο, τότε θα ήταν οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Μόνο που έρχονταν στο γήπεδο αγέλαστοι, χωρίς διάθεση και με ένα “γεια σας, παιδιά”, που μας είχε πει ο Νάσος ο Γαλακτερός.

Κι, όμως, οι ίδιοι άνθρωποι μια μέρα πριν είχαν αφήσει το στίγμα τους μία για πάντα, για να μνημονεύονται αιώνια.

Ηταν και για εκείνους, άλλη μια μέρα στη δουλειά.

{Βίντεο 13 λεπτών με τη μεγαλύτερη ίσως μεταγραφή στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας από τα οποία αξίζουν μόνο τα 28 δευτερόλεπτα. Μπράβο, επικοινωνιολόγε, τα κατάφερες και πάλι}

Photo credit: arisbc.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά Αρθρα