Η ημιαυλική κοινότητα των λίγων

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Η ημιαυλική κοινότητα των λίγων

Στιγμές άδολης και παρατεταμένης παρενόχλησης ζει η δημοκρατία, από τον περασμένο Μάρτιο και μέχρι την επόμενη αιωνιότητα, η χώρα.

Η επιστημονική κοινότητα γνωστή και ως “αποφασίζω/εισηγούμαι/εφαρμόζω μέτρα” αφήνει να εννοηθεί ότι θα μας αφήσει να γιορτάσουμε τον Αγ. Βαλεντίνο, αλλά την επομένη μπορεί και να μας κλείσει σπίτια. Γιατί, σαν πολύ αέρα πήραμε.

Κι ενώ ακόμη δεν ξέρουμε πώς λέγεται στα ελληνικά ο Covid-19 κι ενώ δεν ξέρουμε ποια μάσκα πρέπει να φορέσουμε, και αν οι φωτορεπόρτερ αντικατασταθούν από τα ΜΑΤ, τα τηλεοπτικά ημι-Media συνεχίζουν σθεναρά το έργο της ενημέρωσης των πολιτών. Ας είναι καλά ο Νίκος ο Βούτσης, ο οποίος έδωσε διαφορετική νότα, στην καθημερινότητα δίνοντας σε όλους εμάς του 35+ το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαστε “ημι-πιτσιρικάδες”.

Επειδή περιτρυγυριζόμαστε από εκπροσώπους ΜΜΕ, των οποίων βασική αρχή είναι το “χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ”, χαίρομαι που διαπιστώνω ότι έχω κάπου δίπλα μου κι άλλους με παρόμοια ψυχολογικά με τα δικά μου, όπως είχε πρόσφατα -μιλώντας για εμένα, αλλά όχι σε μένα- καθαρόαιμος αυλικών διοικήσεων, προέδρων και όχι μόνο, γνωστός και ως “τζουκμπόξ”.

Η ημιαυλική κοινότητα των λίγων

Διαπιστώνω πως δεν ακούω την ηχώ της φωνής μου, όταν λέω ή γράφω αυτά που γράφω, κι ας με διαβάζουν 10 φίλοι στο μπλογκ μου, όπως είχε γράψει σε κάποια φυλλάδα ένας φαιδρός periodista, αγνώστων (σε εμένα) λοιπών στοιχείων. Οι συνεργάτες του τον γνωρίζουν.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το hard-dog. Το παραθέτω αυτούσιο, χωρίς να αλλάξω το παραμικρό:

“Χειροκροτητές…

Υπάρχουν –πάντα υπήρχαν– δημοσιογράφοι που κάνουν πολιτικό, οικονομικό, καλλιτεχνικό, αθλητικό, εξωτερικό, ελεύθερο, αστυνομικό, εκκλησιαστικό, και άλλων ειδών ρεπορτάζ. Στην εποχή που η δημοσιογραφία ασκεί (ποιο λειτούργημα;) και χειραγώγηση, υπάρχουν δημοσιογράφοι που, κυρίως,.. κάνουν ρεπορτάζ προπαγάνδας. Δημοσιογράφοι χειροκροτητές, αγιογράφοι, θαυμαστές. Οι οποίοι όχι απλώς στηρίζουν, αλλά αποθεώνουν, πολιτικούς, παράγοντες, προέδρους –φυσικά και αθλητικούς.

Κάποιοι λίγοι από αυτούς, αποτελούν και αυλή. Και συχνά εξαργυρώνουν την άτυπη θέση τού αυλικού με τυπική εργασιακή θέση, κάπου στη σφαίρα επιρροής και ελέγχου εκείνων τους οποίους αγιογραφούν. Γι’ αυτό βλέπουμε κείμενα που είναι από πονηρά φτιαγμένα (για να περνούν υποδόρια θέσεις) έως κατάπτυστα.

Και για να μην μπερδευόμαστε. Δεν υπάρχουν παρθενογενέσεις στη δημοσιογραφία. Όλοι κάτι είναι/ήταν πριν πάρουν μολύβι, μικρόφωνο ή πληκτρολόγιο στα χέρια. Με κάποιο κόμμα ταυτίζονται, κάποια ομάδα αγαπούν. Αλλά δεν (απ)αλλοτριώνονται όλοι. Ξέρουν να ξεχωρίζουν τη δουλειά από το συναίσθημα. Ξέρουν να προστατεύουν από την εκμετάλλευση τη δύναμή τους. Ξέρουν να κρατούν την προσωπική και επαγγελματική τους αξιοπρέπεια. Είναι άδικο να τσουβαλιάζονται στο «αλήτες, ρουφιάνοι…». Το οποίο ταιριάζει σε μια πολύ μικρή κατηγορία· πιστέψτε το”.

Η ημιαυλική κοινότητα των λίγων

Η παραπάνω κατηγορία ημι-δημοσιογράφων είναι πάντα η πιο πρόθυμη για υποδούλωση και η βασική αιτία βιασμού του επαγγέλματος. Είναι εκείνοι, που βρίσκουν δουλειά, όπως δηλαδή κάτι τζουκμπόξ, κάτι opinion makers, κάτι ημι-υπεύθυνοι Επικοινωνίας αθλητικών Α.Ε., βασικοί υπεύθυνοι για τη διατήρηση του “ΑΡΔ”. Ενίοτε, πράγματι, οι προαναφερθέντες είναι φίλοι, συνεργάτες, κουμπάροι…

Βολικοί άνθρωποι, οι οποίοι μοιράζουν την πίτα μεταξύ τους και, όταν γυρίζουν σπίτι αναζητούν στο dark web πληροφορίες για αλλαγή δέρματος, αλλά δεν βρίσκουν ανταπόκριση ούτε στα υπόγεια της China town του Βαρδάρη.

Πέντε περιθωριακοί λίγο μέσα/λίγο έξω, οι οποίοι συναντώνται σε διαφορετικές εκδοχές, ανάλογα και με το ρεπορτάζ που υπηρετούν.

Είναι εκείνοι που ασχολούνται με εσένα, που προσπαθείς να είσαι straight στη δουλειά σου, είναι εκείνοι που χαμηλώνουν τον πήχη για να περνούν πρώτοι από κάτω κι εκείνοι που ασχολούνται με τη δουλειά σου, γιατί τους χαλάς το παραμύθι, που σερβίρουν σε γαλόνια φορμόλης, στον ημιμαθή κοσμάκη.

Και, όχι! Δεν είναι όλοι οι ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι.

Τους μιλάς στη γλώσσας τους, για να σε καταλαβαίνουν, τους απαντάς γιατί η σιωπή είναι συνενοχή και δείγμα ότι εκείνοι είναι κάτι ανώτερο.

Δε νομίζω, Lucky.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά Αρθρα